Brussel, Brussels Studies, 118, 18/12/2017
Aan de hand van conventionele (woonmigraties en woon-werkverplaatsingen) en minder conventionele (mobiele telefoongesprekken) relationele gegevens wordt de ruimte in en rond het Brussels Hoofdstedelijk Gewest opgedeeld in groepen van plaatsen, die nauw met elkaar verbonden zijn, op basis van een wiskundige methode voor de detectie van gemeenschappen. De verkregen indelingen (partities) leiden tot sterke ruimtelijke structuren, hoewel de methode geen rekening houdt met de afstand en de karakteristieken van de plaatsen. Dit artikel licht toe dat de grote databanken (big data) en hun speciaal daarvoor bestemde methodes nieuwe mogelijkheden voor stadsanalyses (afbakening van de stadsranden en formalisering van de intrastedelijke structuren) aanreiken en een kans bieden om eraan te herinneren dat geen enkele structuur geïnterpreteerd kan worden zonder de gegevens, gebruikte instrumenten maar ook de regionale en stedelijke theorieën te kennen.